OORLOGSWINTER IN PREMIERE

Met een bruisend feest in de Amsterdamse Tuschinski vierden de cast en de makers de premiere van Oorlogswinter. De Kerstfilm van 2008, naar het gelijknamige met een gouden griffel bekroonde boek van Jan Terlouw. Begin dit jaar werden de opnamen afgerond. Opnamen in het Gelderse Herwijnen en rond de IJsselbrug. De brug tussen Hattem en Zwolle speelde tijdens de roemruchte hongerwinter een prominente rol. Een keerpunt.

Het is januari 1945. Nederland is bedekt met een dik pak sneeuw. In het westen van Nederland heerst grote honger. Veel mensen trekken naar het oosten trekken om daar voedsel te vinden voor hun gezinnen. In een dorpje in de buurt van Zwolle, Terlouw groeide op in Kamperveen en Wezep, woont de veertienjarige Michiel. Hij kan niet wachten tot hij iets kan betekenen in het verzet. Dit tot ergernis van zijn vader, die als burgemeester vooral bezig is om escalaties in het dorp te voorkomen. Als zijn buurjongen Dirk, meedoet aan een overval op het munitiedepot en Michiel vraagt of hij een brief wil bezorgen als het mis gaat, voelt hij zich eindelijk serieus genomen. De overval blijkt verraden, Dirk wordt opgepakt en Michiel moet uitgaan van zijn eigen kracht. Hij leert al snel dat goed en kwaad dicht bij elkaar liggen. Dat oorlog misschien spannend lijkt, maar boven alles gruwelijk is.

Met zijn eenzaamheid groeit ook zijn onafhankelijkheid. Naast hoofdrolspeler Martijn Lakemeijer prachtige rollen voor Jamie Campbell, Tygo Gernandt, Melody Klaver en figuranten uit Hattem, Kampen en Zwolle rond de IJsselbrug. Vanaf 27 november te zien in de bioscoop.

Tekst : Willem Gunneman
Foto : Eva Posthuma

(Published in De Peperbus 21 november 2008)

CLINICLOWN PETER VADER OVER 'ZIJN' CLOWN ZIJN

Eigenlijk zou ieder mens zijn hart moeten volgen. Onbevangen in het nieuwe stappen en het kind in jezelf herkennen. Zwollenaar Peter Vader, Clown vanuit zijn ‘zijn’, deed het en zei zijn vaste baan vaarwel. Een bijzonder verhaal met een hoofdrol voor de neus. De rode neus als spiegel van de ziel.

“Iedereen heeft dromen”. De sprekende ogen van Cliniclown en humorspecialist Peter Vader vertellen het verhaal. Een Bourgondische Brabander, opgegroeid in het Brabantse Geertruidenberg.
“Ik ben in Deventer Verpleegkunde A gaan studeren”, lacht Peter. “Daarna een opleiding tot docent. De liefde heeft me naar Zwolle gebracht. In de krant las ik een oproep van STT Producties. Eigenaar Arie Hemmen vroeg spelers voor kindertheatervoorstelling. Ik kreeg de rol van Circusclown en voor ik het goed en wel besefte stond ik voor het voetlicht. Een minuut lukte, maar toen..... In ieder mens schuilt een clown. Maar waar ? Vaak diep van binnen. Onbewust hebben we ons kind zijn, de onbevangenheid, diep weg gestopt. Daags na de voorstelling heb ik me aangemeld bij Erik de Bont in Arnhem voor de workshop ‘Ontdek de clown in jezelf’. Een weekend lang met lotgenoten. Gaandeweg werd ik verliefd. Verliefd op het fenomeen ‘Clown zijn’. Drie jaar heb ik mezelf gegeven. Drie jaar om mijn dromen waar te maken.”

‘Pa, ik wordt clown”, klonk het opgetogen. Een indringende stilte volgde. Mijn volwassen zoon geeft zijn baan op en wordt clown !”
Vader Vader vond het niets. Van de lach alleen valt niet te leven.

“Ik was vastbesloten. Schreef mij als Clownstheater Confetti in bij de Kamer van Koophandel, kocht een bus en belde de eerste tien accountants in de Gouden Gids. Negen deden hun verhaal. De balans, verlies- en winstrekening, debiteuren, belastingen en ander ondernemersleed. De tiende, Han Brouwers, hield het kort. ‘Kom morgen maar”, klonk het resoluut. Een dag later heb ik me gemeld. Strak in joggingbroek op slippers. Drie uur hebben we gepraat en het klikte. Inmiddels zijn we goede vrienden en Han is nog altijd mijn accountant. Ik liet visitekaartjes drukken, bestickerde de bus en mijn eigen gezicht werd mijn handelsmerk. Gaandeweg raakte ik in een stroomversnelling. Schijnbaar was ik voortdurend op het goede moment op de juiste plaats en voor ik wist stond ik in Japan, op vaderlandse bühnes en kwam ik op tv. Ik werd ontdekt. Ontdekt als Clown en van de drie had ik nog twee jaar voor de boeg.”

“Negen jaar ben ik onderweg geweest tot het moment waarop mijn verpleegkundige achtergrond en mijn clown zijn naadloos samen vielen. Binnen Cliniclowns kreeg ik de kans beide talenten te ontwikkelen. Als Clown Pepponi speel ik samen met Clown Pit in het Sophia Ziekenhuis voor zieke en minder valide kinderen. Solo speel ik in Apeldoorn. Ieder kind verdient het om kind te mogen zijn. Een kind van acht dat jou in vloeiend Latijn kan vertellen wat leukemie is. Onvoorstelbaar hard maar waar. Boven alles staat de lach. Een glimlach, een bulderende of luide schaterlach. Het brengen van afleiding en plezier. Het even kunnen vergeten dat je ziek bent en misschien nooit meer beter wordt. Een cliniclown improviseert voortdurend en speelt aan de gezonde kant. Hartverwarmend en soms hartverscheurend tegelijk. ‘Dankbaar’ ligt op mijn lippen. ‘Mooi’ past beter. Cliniclown zijn is vooral onbeschrijflijk mooi.”

“Binnen Cliniclowns Nederland ben ik artistiek leider. Met nog altijd de rode neus als spiegel van de ziel. Levend van de lach.”
Gesteund door donateurs. Acties in den lande en spontane initiatieven.
Peter Vader. Stadsomroeper, stadionspeaker en gids tijdens zijn eigen stadswandeling. Een wandeling langs kroegen en gewelven in het licht van ‘Ome Bertus’.’ Peter’s ogen besluiten:
“ ‘Mooi’, maar het verbleekt in de schaduw van het clown zijn’.”

Tekst : Willem Gunneman

Kijk op www.cliniclowns.nl
(Published in Bijzonder Zwolle, uitgave November)

SCHRIJVEN IS KRABBEN TEGEN DE JEUK IN JE ZIEL

B.Morris is muziek. De Zwolse singer/songwriter schrijft alles van zich af. Voortdurend op zoek naar verandering. Gericht op het nieuwe wat zich aandient. Muziek moet je voelen. “Mijn liedjes zijn een staat van zijn. B. Morris. Ieder heeft het in zich.”

Zingen is leven. B. Morris zingt, het liefst zo luid mogelijk. “Overal waar ik ben. Zingen is Zijn”. Wie het album in de CD-speler drukt herkent onmiskenbaar zich zelf. Het onverwerkte onbewust zijn verworden tot bloedmooie liedjes.

Het rauwe van Tom Waits, de muzikale invloeden van JJ Cale, The Beatles en The King maar boven alles B.Morris. “Vijf jaar heb ik aan het album gewerkt. Het is ontstaan. De eerste schetsen hier op 9 hoog en vervolgens de groei in de Studio van Big One Music. Ik ga niet over een nacht ijs. Een CD is een proces. Een proces dat je dichter bij je zijn brengt.” In 1999 werd B.Morris, het alterego van Jan Willem de Groot, tweede in de Oogst van Overijssel. “Na schoorvoetende gesprekken met een platenmaatschappij ontmoette ik Wilfred. De eigenaar van Big One. Hij gaf mij de kans een album op te nemen. In eigen beheer. Gaandeweg hebben we muzikanten om ons heen verzameld. Muzikanten passend bij een nummer. Henk van Benthem voor het stevige gitaarwerk, Fred van de Wende op bas, percussionist Marcel van der Burg. Tommy Dixon op sax en gitarist Klaas Greeve.”

“Liedjes ontstaan vanuit verandering”, vervolgt B. Morris. “Wanneer je er open voor staat dan dient zich een nieuwe weg aan. Vaak een onverwachte. ‘My reward lies in changes’. Een phrase uit een van de nummers. In verandering schuilt een beloning. Wie voor verandering open staat wordt je een rijker mens. Klinkt filosofisch. Het is B.Morris. Een ultieme staat van zijn. Moeder Wendy speelde harmonium. “Oude muziek en klinkende spirituals. Muziek was belangrijk. Ik herkende mezelf in de woorden. Woorden die het diepste zijn naar boven haalden.

Teksten als een spiegel. Mijn schrijven is krabben tegen de jeuk in mijn ziel. Dicht bij mij zelf. Breekbaar, uiterst fragiel en soms uitbundig. Ingegeven door het leven of, zoals in ‘Cross on the Hill’ de verhalen van Edgar Allen Poe.” Ingegeven door verandering. “Liedjes ontstaan in mijn hoofd. Fietsend in de straffe wind. Luid zingend. Gaandeweg ontstaan de eerste akkoorden of een goed in het gehoor liggend gitaar-riffje. Liedjes groeien. Eerst thuis, vervolgens in de studio. ‘Water’ is het tastbare resultaat. Herkenning. Het dicht bij ‘je zijn’ zijn. Wees als Morris. Oudejaarsavond live in The Living Room Dagelijks in mijn CD-speler. Check www.bmorris.nl.

Tekst : Willem Gunneman
Foto : Hans Verdouw

(Published in De Peperbus 21 november 2008)