Eigenlijk zou ieder mens zijn hart moeten volgen. Onbevangen in het nieuwe stappen en het kind in jezelf herkennen. Zwollenaar Peter Vader, Clown vanuit zijn ‘zijn’, deed het en zei zijn vaste baan vaarwel. Een bijzonder verhaal met een hoofdrol voor de neus. De rode neus als spiegel van de ziel.
“Iedereen heeft dromen”. De sprekende ogen van Cliniclown en humorspecialist Peter Vader vertellen het verhaal. Een Bourgondische Brabander, opgegroeid in het Brabantse Geertruidenberg.
“Ik ben in Deventer Verpleegkunde A gaan studeren”, lacht Peter. “Daarna een opleiding tot docent. De liefde heeft me naar Zwolle gebracht. In de krant las ik een oproep van STT Producties. Eigenaar Arie Hemmen vroeg spelers voor kindertheatervoorstelling. Ik kreeg de rol van Circusclown en voor ik het goed en wel besefte stond ik voor het voetlicht. Een minuut lukte, maar toen..... In ieder mens schuilt een clown. Maar waar ? Vaak diep van binnen. Onbewust hebben we ons kind zijn, de onbevangenheid, diep weg gestopt. Daags na de voorstelling heb ik me aangemeld bij Erik de Bont in Arnhem voor de workshop ‘Ontdek de clown in jezelf’. Een weekend lang met lotgenoten. Gaandeweg werd ik verliefd. Verliefd op het fenomeen ‘Clown zijn’. Drie jaar heb ik mezelf gegeven. Drie jaar om mijn dromen waar te maken.”
‘Pa, ik wordt clown”, klonk het opgetogen. Een indringende stilte volgde. Mijn volwassen zoon geeft zijn baan op en wordt clown !”
Vader Vader vond het niets. Van de lach alleen valt niet te leven.
“Ik was vastbesloten. Schreef mij als Clownstheater Confetti in bij de Kamer van Koophandel, kocht een bus en belde de eerste tien accountants in de Gouden Gids. Negen deden hun verhaal. De balans, verlies- en winstrekening, debiteuren, belastingen en ander ondernemersleed. De tiende, Han Brouwers, hield het kort. ‘Kom morgen maar”, klonk het resoluut. Een dag later heb ik me gemeld. Strak in joggingbroek op slippers. Drie uur hebben we gepraat en het klikte. Inmiddels zijn we goede vrienden en Han is nog altijd mijn accountant. Ik liet visitekaartjes drukken, bestickerde de bus en mijn eigen gezicht werd mijn handelsmerk. Gaandeweg raakte ik in een stroomversnelling. Schijnbaar was ik voortdurend op het goede moment op de juiste plaats en voor ik wist stond ik in Japan, op vaderlandse bühnes en kwam ik op tv. Ik werd ontdekt. Ontdekt als Clown en van de drie had ik nog twee jaar voor de boeg.”
“Negen jaar ben ik onderweg geweest tot het moment waarop mijn verpleegkundige achtergrond en mijn clown zijn naadloos samen vielen. Binnen Cliniclowns kreeg ik de kans beide talenten te ontwikkelen. Als Clown Pepponi speel ik samen met Clown Pit in het Sophia Ziekenhuis voor zieke en minder valide kinderen. Solo speel ik in Apeldoorn. Ieder kind verdient het om kind te mogen zijn. Een kind van acht dat jou in vloeiend Latijn kan vertellen wat leukemie is. Onvoorstelbaar hard maar waar. Boven alles staat de lach. Een glimlach, een bulderende of luide schaterlach. Het brengen van afleiding en plezier. Het even kunnen vergeten dat je ziek bent en misschien nooit meer beter wordt. Een cliniclown improviseert voortdurend en speelt aan de gezonde kant. Hartverwarmend en soms hartverscheurend tegelijk. ‘Dankbaar’ ligt op mijn lippen. ‘Mooi’ past beter. Cliniclown zijn is vooral onbeschrijflijk mooi.”
“Binnen Cliniclowns Nederland ben ik artistiek leider. Met nog altijd de rode neus als spiegel van de ziel. Levend van de lach.”
Gesteund door donateurs. Acties in den lande en spontane initiatieven.
Peter Vader. Stadsomroeper, stadionspeaker en gids tijdens zijn eigen stadswandeling. Een wandeling langs kroegen en gewelven in het licht van ‘Ome Bertus’.’ Peter’s ogen besluiten:
“ ‘Mooi’, maar het verbleekt in de schaduw van het clown zijn’.”
Tekst : Willem Gunneman
Kijk op www.cliniclowns.nl
(Published in Bijzonder Zwolle, uitgave November)
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten